Leden:



Wachtwoord vergeten?
Registreren
Actueel:
 
 
Aimabele Pop schuurt en confronteert
Stefan Pop - Mijn blauwe periode
Kunst is voortdurend aan verandering onderhevig. Veranderingen op hun beurt ontstaan bij de gratie van het experiment. Maar niet ieder experiment is altijd even geslaagd. ‘Er moet eerst bagger worden gemaakt voordat er iets moois uitkomt’, meent Stefan Pop in zijn nieuwe voorstelling Mijn blauwe periode. De vraag die zich dan onmiddellijk opdringt: is Mijn blauwe periode iets moois, of juist bagger?
 
Dat Stefan Pop niet wars is van zelf experimenteren liet hij al in zijn debuutvoorstelling Popaganda zien, waarin cabaret werd afgewisseld met ‘gesprekken’ in het fictieve social media FaceSitter, een combinatie van Twitter en Facebook. Wanneer de voorstelling opent met een animatiefilmpje lijkt Mijn blauwe periode eenzelfde unieke aankleding te bezitten, maar het blijft bij deze ene zelfgemaakte animatie.
            De setting van Mijn blauwe periode is meer die van een doorsnee cabaretvoorstelling en daarmee minder vernieuwend dan Pops vorige show. Daarentegen heeft Pop als cabaretier duidelijk meer ervaring opgedaan en is hij energieker geworden. Zijn interactie met de zaal is direct en gevat en hij speelt moeiteloos in op alles wat hem toegeworpen wordt.
            Het is vooral mooi om te zien hoe Pop het publiek keer op keer in verlegenheid brengt. Door open en eerlijk te praten over taboes als porno en Aziatisch sekstoerisme, verandert hij de gemoedelijke sfeer in een van ongemakkelijkheid. Ook de uitspraak dat bejaarden niets meer zijn dan een stel “verwende apen” maakt de sfeer er niet gemakkelijker op. Pops in eerste instantie ongenuanceerde stellingen schuren en ontwrichten. Op dat soort momenten is het vooral leuk om de reacties van het publiek te proeven; meent deze toch intelligente jongeman dit nou werkelijk of neemt hij ons in de maling?
            Het is voornamelijk de verhouding die Pop met het publiek onderhoudt die Mijn blauwe periode tot een interessante voorstelling maakt. Hij staat er niet puur voor de lach of om mensen op hun fouten te wijzen – Pop tast de meningen af en experimenteert met het publiek. En dat leidt, zoals hij tijdens de première in Utrecht grapt, bijvoorbeeld in Bergeijk tot een uur durende stilte. Terwijl het optreden daar maar een half uur duurde.
            Tussen de publieksconfrontaties door is er meer dan genoeg ruimte voor speelser cabaret. De cabaretier heeft bijvoorbeeld een aantal verrassende tips om een vrouw te versieren; enige vereisten zijn een bierviltje, een jong poesje of een baksteen. Het is bijna aandoenlijk Pop te horen vertellen over de periodes in zijn jeugd, toen hij een ‘ninjakiller’ was. De anekdotes hebben echter meer weg van losse fragmenten dan dat ze het overkoepelende verhaal van de voorstelling vormen. Door dit fragmentarische karakter van de show komt de conclusie aan het slot nogal uit de lucht vallen. 
            Aan de ene kant is het jammer dat Pop in zijn formule niet is verdergegaan met de unieke stijl van Popaganda; aan de andere kant is het juist prijzenswaardig dat hij opnieuw het onbekende durft op te zoeken. Mijn blauwe periode is dan ook een voorstelling met twee gezichten. De voorstelling is confronterend en interactief, maar ook gefragmenteerd. De cabaretier staat sterker en volwassener in zijn schoenen en het is een genoegen zijn gewaagde gedachtegoed aan te mogen horen. De voorstelling zelf bewijst al het tegendeel van Pops radicale stelling over vernieuwing in de kunst: Mijn blauwe periode laat zien dat er een groot grijs gebied ligt tussen bagger en perfectie, waarbij Pop zich duidelijk aan de goede kant van het spectrum bevindt.

 

:: Meer info
Nieuwsfoto
Stefan Pop
Door:
Gezien bij:
Stadsschouwburg Utrecht

Gezien op:
19-12-12

Door: Thomas Termeulen


door
Alle rechten voorbehouden: © Copyrights Cabaretmagazine.nl 2003 - 2020
Disclaimer - Twitter - Facebook - Contact
customer service software technical support
Live Chat by Comm100