Leden:



Wachtwoord vergeten?
Registreren
Actueel:
 
 
Troubadour van de 21e eeuw
Jeroen van Merwijk - Dat moet meneer Van Merwijk nodig zeggen

Anno 2010 moet alles snel. Internet, straaljagers,  deeltjesversnellers. Het lijkt alsof de rust volledig uit de samenleving is verdwenen. Dat is een keuze, gemaakt door de massa. Maar niet door Jeroen van Merwijk.

 
Als de rust zelve stapt Jeroen van Merwijk (1955) het podium op. In zijn alweer elfde voorstelling “Dat moet meneer Van Merwijk nodig zeggen!” bestaat als vanouds zijn show uit een deel cabaret, afgewisseld met zijn – alom geprezen - veelzijdige liedjes. 
Zo nu en dan wisselt hij zijn spel af met enkele columns waarin hij predikt over het ‘stompzinnigheidsinfuus’ waaraan wij allen zijn aangesloten, en de harde waarheid dat alles in het leven geld kost. Waar Van Merwijk voor moet uitkijken is dat hij niet te veel op zijn liedjes gaat vertrouwen: deze nemen meer dan de helft van de tijd in beslag. Vijf minuten cabaret worden afgewisseld door even zoveel minuten aan zang. Zeker niet erg voor de Van Merwijk-fans, maar je moet er van houden. 
 
Opvallend en zeker origineel aan deze show is dat hij het grootste deel van de tijd achter zijn tekentafel zit, dat wil zeggen, wanneer Van Merwijk niet gewapend met gitaar een veelbelovend chanson uit zijn ‘gouden cabaretsnoeptrommeltje’ ten gehore brengt. Op een scherm tegen de achterwand ziet men wat Van Merwijk precies aan het tekenen is. Al tekenend laat Van Merwijk zien dat hij niet alleen goed is met gitaar en penseel, maar zeker ook met woorden; zijn taalvirtuositeit grenst aan dat van het onlangs vergane duo Van Muiswinkel & Van Vleuten. Verrassend is het dan ook niet om te horen dat de regie in handen is van niemand minder dan Diederik Van Vleuten.
 
Sprake van een moraliserende wijsvinger is er nauwelijks. Van Merwijk geeft de kijker – of liever gezegd, het publiek, aangezien er nog nooit één seconde van deze rasartiest op de televisie is uitgezonden – de keuze, om zelf de keuze te maken.
Zo gaat hij het ene moment mee in de stroming van de alledaagse, gewone man en sluit zich aan bij de mening van de rest in zijn ‘ode’ aan Wouter Bos – alles, maar dan ook echt alles, is namelijk de schuld van Bos - om in het direct daarop volgende nummer de alledaagse meeloper te vermalen tot gruis in zijn lied “Ga allemaal maar lekker dood”, waarin hij iedere niet voor zichzelf denkende Nederlander ridiculiseert.
 
Verscheidene malen oppert Van Merwijk een keuze en een mogelijkheid, voornamelijk in de vorm van een vraag. Zo ‘vraagt’ hij aan zichzelf of hij het prefereert dat de mobieltjes in het publiek uit zijn, of dat hij er totaal geen probleem mee zou hebben als iemand onbeschoft en onbeschaamd tijdens de voorstelling gaat zitten bellen. Het is een keuze. En dat weergalmt door de hele voorstelling: het leven is keuzes maken. Welke keuzes Jeroen van Merwijk zelf maakt, laat hij echter achterwege; Van Merwijk geeft slechts de mogelijkheden. Want ook de keuze, om geen keuze te maken, is een keuze. En de keuze, om meneer Van Merwijk te bekijken in het theater of om (tevergeefs) te wachten op de DVD, is ook een keuze.
 
Voor meer informatie over de speellijst en om de ‘ode’ aan Wouter Bos te beluisteren, zie ook: http://www.jeroenvanmerwijk.nl
 

 

:: Meer info
Nieuwsfoto
Jeroen van Merwijk
Door:
Gezien bij:
Theater de Griffioen

Gezien op:
01-02-10

Door: Thomas Termeulen


door
Alle rechten voorbehouden: © Copyrights Cabaretmagazine.nl 2003 - 2019
Disclaimer - Twitter - Facebook - Contact
customer service software technical support
Live Chat by Comm100