Leden:



Wachtwoord vergeten?
Registreren
Actueel:
 
 
Recensie Echte mannen - De laatste Take van Laurel en Hardy

 Na 9 jaar van absentie staat het duo Echte Mannen (Rik Hoogendoorn en Bruun Kuijt) weer op de planken. De laatste Take van Laurel en Hardy is een cabareteske toneelvoorstelling – een ‘tragikomedie’ – en tevens een hommage aan het welbekende duo Laurel en Hardy, waarin slapstick en malle sketches de boventoon voeren.

            De voorstelling opent met een korte scene van Laurel & Hardy (beter bekend als De Dikke & De Dunne) die geprojecteerd wordt tegen het gordijn van het simpele ziekenhuisdecor. Na de korte filmvertoning ontwaakt een zieke Oliver en komt een ontredderde Stan met bloemen in de hand de ziekenkamer binnen. Door een beroerte is Oliver Hardy niet meer in staat tot een normaal gesprek en herkent bijna niemand meer: alleen nog zijn collega en beste vriend Stan Laurel begrijpt hem.

            Wat volgt is een gesprek tussen twee vrienden die elkaar door dik en dun kennen. Stan ziet lijdzaam het verval van zijn vriend aan en na een gesprek over een nieuw absurd filmidee van Ollie – de komedianten verkopen hun organen terwijl ze nog leven en gaan van dat geld op een cruise – verlaat hij verslagen de kamer.
            De laatste Take van Laurel en Hardy heeft het verval van dit legendarische duo als uitgangspunt, waarin Hardy strijdt tegen zijn aandoening en Laurel vecht tegen zijn verdriet.

De zwaarte van de voorstelling wordt verpakt in luchtige (en soms flauwe) humor en sketches. Zo werkt Petrus in de hemel op de nieuwste iPad – “we zijn hier onze tijd ver vooruit” – en komen er een stereotype Duitser, Nederlander en Vlaming auditie doen voor de rol van ‘nieuwe Dikke’; de Belg is een frietbakker, de Nederlander staat verkeerd geparkeerd en de Duitser zou worden gediscrimineerd vanwege de oorlog.

            Het Echte Mannen-duo is perfect geschikt als het Nederlandse equivalent van de Dikke en de Dunne: Hoogendoorn als de jolige dikkerd Hardy en Kuijt als de tengere Laurel. Met slapstick als hun voornaamste wapen lijken de jaren ’30-komieken uit de dood herrezen. De Echte Mannen hebben duidelijk plezier in hun spel en zijn veilloos op elkaar ingespeeld.

            Maar hoewel de heren hun best doen op het podium, voelt de voorstelling toch niet helemaal ‘af’. Hoogendoorn en Kuijt hebben zelf veel weg van Laurel & Hardy en spelen die rollen dan ook met verve, maar alle andere personages missen kleur. Slechts een minieme uiterlijke verandering – de toevoeging van enkel een zustershoedje of een paarse badjas – moet een ander personage voorstellen; mimiek en stem zijn hetzelfde. Daardoor voelt Hardy’s vrouw Lucille aan als niet meer dan Laurel met een handtas. Daar hadden de mannen meer van kunnen maken.

            En zo zijn er nog wel meer aspecten waarbij het lijkt alsof het duo zich er gemakkelijk vanaf maakt. Wanneer Hardy sterft en Laurel zijn kompaan probeert te reanimeren, moeten zwarte A4’tjes met tekstballonnetjes de uitspraken van de acteur weergeven. Leuk bedacht, maar het balkon zal de teksten niet kunnen lezen. Waarom is niet de projector aangezet die er aan het begin van de voorstelling immers ook was? Dat zou de tekst ten goede komen én geeft dat echte Laurel & Hardy gevoel: de komieken van weleer zijn toch voornamelijk bekend van het witte doek.

            Hoogendoorn en Kuijt hebben met De laatste Take van Laurel & Hardy een origineel thema gekozen met een mooi onderwerp: de laatste adem van Oliver Hardy en daarmee het einde van een tijdperk. Het duo Echte Mannen kent elkaar door en door en weet een zware inhoud luchtig te brengen, mede door hun eigen enthousiasme. Voor de liefhebbers van Laurel & Hardy is de humor in orde, maar door de karige aankleding gaat een groot deel van de magie van het stuk verloren: het voelt niet alsof je kijkt naar verschillende personages, maar naar verschillende platte typetjes, gespeeld door twee typetjes. De Laatste Take is helaas niet hun beste Take.

 

Februari tot en met mei 2012 in perse theaters in Nederland
Tekst en spel: Rik Hoogendoorn en Bruun Kuijt
Regie: Servaes Nelissen
Techniek en lichtontwerp: Sjoerd van der Veen

 

:: Meer info
Door:
Richard Zuidgeest

Gepubliceerd op:
16-04-12 - 06:15



:: Eerder verschenen:
Alle rechten voorbehouden: © Copyrights Cabaretmagazine.nl 2003 - 2018
Disclaimer - Twitter - Facebook - Contact
customer service software technical support
Live Chat by Comm100