Leden:



Wachtwoord vergeten?
Registreren
Actueel:
 
 
Recensie Mylou Frencken

“Waar woorden tekort schieten spreekt de muziek”, zei dichter en sprookjesschrijver Hans Christan Andersen ooit. Hoewel Mylou Frencken (1966) van tekortschietende woorden geen last heeft, laat ze met name de muziek voor haar spreken. In Mylou geeft licht neemt Frencken het publiek mee naar een wereld vol vrouwenzorgen en waar muziek de hoofdrol speelt.

In een felpaarse jurk staat ze op het podium. Een jurk die volgens een vriendin van haar echt niet meer kan, maar daar heeft Frencken maling aan. Ze hoeft zich toch nergens voor te schamen? Toch? Zij behoort toch niet tot de losers van de samenleving? Zij is toch niet zoals mensen met een auto die geen 130 haalt, mensen die geen Wordfeud of Whatsapp op hun smartphone hebben, of zo’n loser als de toekomstige vriendin van Camiel Eurlings? Toch?

            Die onzekerheid speelt een grote rol in Mylou geeft licht, Frenckens derde soloprogramma. Rode draad is de ouder wordende vrouw tussen de jonge meiden en grijze oma’s. En die positie, tussen haar eigen jonge dochter en oude moeder in, zorgt voor de nodige twijfel en onzekerheden in het leven van alledag.

            Haar sketches kenmerken zich dan ook door hun alledaagse thema. Een van die mini-conferences speelt zich af bij de visboer, waar ze een patserige, opdringerige snob opvoert; de voordringer bestelt een lading rivierkreeftjes waar je u tegen zegt en laat een beteuterde Mylou weer achter in de rij aansluiten. De herkenbaarheid van de opgevoerde situaties en gebeurtenissen brengen je aan het lachen – aan het lachen als een boer met kiespijn, aangezien je jezelf als kijker maar al te goed herkent in de ongewilde doch vaakvoorkomende geschetste scenario’s.

            De toneelstukjes mogen leuk zijn en voor ieder bekend aandoen, toch zijn het voornamelijk de liedjes die Mylou geeft licht laten stralen. Geen filosofische of moralistische liedjes, maar gewone liedjes over gewone dingen. Geen zware, logge nummers over de dood, maar snelle, vrolijke tonen waarom het leven gevierd moet worden.

            Humor en spitsvondigheid zijn de kenmerkende ingrediënten van haar liedjes. Wat te denken van een fado waarin wordt bezongen hoe men een fado danst? Geestig bedacht en erg mooi uitgevoerd. Een dansende Frencken zet daarbij extra aan tot het echte ‘joie de vivre’-gevoel. Of het uitermate grappige ‘Wie heeft m’n Polen gestolen’, waarin een hulpeloze vrouw smekend vraagt wie haar stukadorende Polen heeft gepikt, op een melodie gelijkend op die van Drs. P’s ‘Dodenrit’.
            Maar er klinkt meer dan alleen maar lol in Frenckens liedteksten. Met slechts enkele subtiele, vileine regels laat ze haar eigen mening doorschemeren. Bijvoorbeeld in het nummer ‘Er werken echte mensen in de kunst’, waarin ze afrekent met de vooroordelen omtrent kunstenaars (‘ze staan nooit op voor drieën’). Mooie teksten op de verschillende soorten melodieën maken van Mylou geeft licht een geslaagd liedjesprogramma.

            Frencken behoort dus allerminst tot die grote groep van losers waar ze het over heeft, alhoewel ze daar zelf maar nauwelijks van overtuigd is. Haar leuke theaterspel en haar fijne liedjes maken haar tot een geslaagd kleinkunstenaar. Daar komt nog bovenop dat Mylou geeft licht gewoon leuk is. Een ideaal lichtpuntje voor tijdens de donkere Kerstdagen.

:: Meer info
Door:
Richard Zuidgeest

Gepubliceerd op:
16-12-11 - 10:53



:: Eerder verschenen:

Alle rechten voorbehouden: © Copyrights Cabaretmagazine.nl 2003 - 2017
Disclaimer - Twitter - Facebook - Contact
customer service software technical support
Live Chat by Comm100