Leden:



Wachtwoord vergeten?
Registreren
Actueel:

Jarig:
> Diederik van Vleuten wordt vandaag 57
 
 
Nieuwe column
Er is weer een nieuwe column geschreven door onze columnist Robert Derksen!

Ik knik
Het knikken gaat vanzelf. De Japanner mormelt wat, alsof ik dat uberhaupt moet verstaan, en knikt. En daarmee is het goed. Soms houdt ‘de knikker’ de handen tegen elkaar voor de borst als extraatje. En dan een knikje, een neiging tot buigen. Het is een vriendelijk gebaar zonder woorden dat voor alles te gebruiken is: “Alsjeblieft, mag ik er langs, kan ik uw eten meenemen, je gulp staat open, het was lekker, dank je wel.”

Uit de context blijkt wel waar hetzelfde knikje over gaat. Het is onderdanig, nederig en vooral vredelievend. Hij knikt en ik knik terug. Het gaat automatisch. De Japanners zijn rustiger, praten zachter, alles zachter. Alleen de kinderen krijsen net zo irritant hard. Apart volk, aparte cultuur. Een cultuur met een knikje. Een knikje dat ik zo graag wat vaker zou zien:

Wilders naar een moslim – knikje – "sorry ik heb niets tegen jou persoonlijk". Een moslim – fundamentalist die een homo in elkaar beukt – knikje – "sorry, het staat in een boek". Een homo die tegen de gelovigen zegt – knikje – "sorry het staat in mijn genen".

Een knikje van het kabinet aan de scholen – "sorry dat we de kinderopvang zo snel hebben ingevoerd en jullie met de shit zitten". Een knikje van de ouders aan de kinderen – "sorry dat we jullie verwekken en dan van half 8 tot half 7 dumpen in containers". Een knikje van de kinderen aan de wereld – "sorry we zijn zo opgevoed."

Een knikje van Noord – Korea, van Poetin, van Bush – "sorry wij lijken soms nog kinderen". Gewoon een knikje. Een knikje van mij, alleen in horizontale richting omdat ik het niet begrijp.
:: Meer info
Door:
Richard Zuidgeest

Gepubliceerd op:
18-08-07 - 17:01



Alle rechten voorbehouden: © Copyrights Cabaretmagazine.nl 2003 - 2018
Disclaimer - Twitter - Facebook - Contact
customer service software technical support
Live Chat by Comm100