Leden:



Wachtwoord vergeten?
Registreren
Actueel:
 
 
In de krant: Katinka Polderman.
Maandag 18 december 2006 - Katinka Polderman (25), oud-studente aan de Koningstheaterakademie beleefde dit weekeinde haar debuut. Met ’Polderman’ liet ze in het Bossche Koningstheater zonder veel subtiliteiten toch inhoud èn schaterlach heel mooi samenkomen.
Polderman is de naam. Katinka Polderman. Een uit Zeeuwse klei getrokken nuchtere meid, die zonder omhaal kribbig zingt over de domheid waar ze allergisch voor is.

Wie haar debuutvoorstelling ’Polderman’ bezoekt, gaat twintig liedjes later rijk van geest naar huis, met een brede grijns. Het gebeurt niet zo héél vaak dat inhoud en schaterlach zo mooi samenkomen in één programma. Polderman heeft lak aan uiterlijkheden. Een styliste is aan haar niet besteed, evenals kledingadviezen. Traag en trouw aan haar eigen karakter en vol heerlijke zelfspot (’ik lijk een fenomeen dat maar wat heen en weer strompelt over het podium, maar da’s een keuze. Alles is bedacht en tot op de seconde dood geregisseerd’) trekt ze ten strijde tegen de stompzinnigheid.
Het programma waarmee ze door Nederland toert, is een ode aan het onafhankelijk denken, een aanklacht tegen de kuddegeest.

Mormel

Haar podium staat vol lege bierkratten. Ze begeleidt zichzelf op een gitaar. Niet al te virtuoos, maar vooruit. Haar hond is een mormel dat luistert naar de merkwaardige naam ’Busje’ en dat gedurende de hele voorstelling in haar gitaarkoffer ligt te maffen.
Soms spreekt ze het beest vermanend toe als-ie ’zijn reet’ zit te likken. Met duo’s op het toneel, zucht ze in een van haar vele terloopse geestige opmerkingen, is er altijd sprake van een machtsstrijd.
Anderhalf jaar geleden won Katinka Polderman (25) de jury- en publieksprijs van het Leids Cabaret Festival. Ze volgde de kleinkunstopleiding aan de Koningstheateracademie in Den Bosch.
De vrouwelijke versie van Kees Torn werd ze genoemd, vanwege haar sloomheid, oneliners en liedkunst. Maar het venijn en sarcasme dat ze in dit programma over de zaal uitstort doet eerder denken aan Joop Visser en zeker aan Jeroen van Merwijk.
De centrale vraag die Polderman in veel van haar liedjes stelt is óf het wel zo normaal is wat iedereen normaal is gaan vinden. Haar loflied op Christina Aguilera, waarin ze deze zangeres hartelijk bedankt voor haar bijdrage in het emancipatieproces dat mede door toedoen van dit rolmodel voor jonge meisjes weer terug bij af is, is een fraai voorbeeld daarvan.
In ’Nederland verdient een goeie oorlog’ gaat ze hilarisch en tegelijk stevig bijtend de ontevredenheid in dit welvarende land te lijf.

Kwetst

Ze kwetst en trapt intelligent tegen gevoeligheden in ’Stille tocht’, ’Homo (on)vriendelijk lied’, ’Ongenuanceerd Anti-kinderlied’ en het ’Rokersstrijdlied’ vlak voor de pauze. Is grof en banaal in ’Zaadlied’ en met haar meezing-carnavalskraker ’Haar op mijn kut’, het slotlied. Voor al te veel subtiliteiten en raffinement moet je niet bij Polderman zijn. Maar we hebben ons op dat moment allang overgegeven. Ook omdat ze ons na de pauze muisstil krijgt met een plaatje van een liedje over hoe ze zichzelf ooit ziet zitten met haar geliefde in het bejaardenhuis.
Jawel, de Zeeuwse klei heeft ook voor een gevoelige kant gezorgd.

:: Meer info
Door:
Robbert - CabaretMagazine

Gepubliceerd op:
19-12-06 - 19:47

Bron: Harrykies.


:: Eerder verschenen:
Alle rechten voorbehouden: © Copyrights Cabaretmagazine.nl 2003 - 2018
Disclaimer - Twitter - Facebook - Contact
customer service software technical support
Live Chat by Comm100