Leden:



Wachtwoord vergeten?
Registreren
Actueel:
 
 
In de Krant: Daniel Arends.
Harde grappen van ijzersterke winnaar
Door CAREL VAN DER VELDEN

Hans Teeuwen en Theo Maassen behoren tot de illustere winnaars van Cameretten. Ook dit jaar kent een ijzersterke winnaar.

Daniël Arends, een raspaardje van het zeldzame soort dat binnen een paar minuten een zaal kan inpakken.

Terloops informeert Daniël Arends naar de publicitaire gang van zaken in de aanloop naar de Cameretten-tournee. Die gaat dezer dagen van start en behalve Arends zijn ook Ellen Dikker en Henk Rijkaert van de partij. ,,Wie ga je allemaal interviewen? Alleen mij? Het is een heel goede beslissing om alleen met mij te praten.’’

Arends steekt zijn betoog met volle overtuiging af. Je zou hem nog geloven ook, zeker na het lezen van het juryrapport van Cameretten. Daarin werd de winnaar weliswaar luid geprezen, maar ook gewaarschuwd voor zelfgenoegzaamheid. Loopt de 27-jarige Amsterdammer nu al naast zijn schoenen van verbeelding? Niet, dus. Geintje natuurlijk, die opmerking.

En die jury? Die heeft zijn personage wellicht verward met de Arends die in het dagelijks leven in storm en regen door Amsterdam fietst. Want zodra hij zijn cabaretpet afzet, maakt bravoure al snel plaats voor bedachtzaamheid, ja bijna voor bedeesdheid.

Over zijn medefinaliste Ellen Dikker: ,,Zij is een heel goeie, hoor. Ik heb zeer veel bewondering voor wat zij doet. Het was een voorrecht om aan een heel sterke finale mee te doen.’’ Op dit moment is Arends met haar op tournee. Dikker is een groot talent, een vrouw die op het podium in haar zoektocht naar geluk vele typetjes aan elkaar knoopt.

Ook van de partij is Henk Rijckaert, een Belg die een door pesterijen bedorven jeugd van zich afpraat. Bepaald geen straf om naar te kijken. Beroemd zijn ze nog niet, maar dat gaat in het geval van Daniël Arends ongetwijfeld snel veranderen.

Tijdens de finale in het nieuwe Luxor maakte hij veel indruk. Nadat hij zichzelf had voorgesteld als een ‘dikke Wibi Soerjadi’, vuurde hij een lange reeks goed geconstrueerde grappen vol dubbele bodems en zelfspot op het publiek af. En met een boodschap.

,,Ik ben maatschappelijk betrokken, maar ik werk niet met politieke statements,’’ zegt hij over zijn motieven. Arends praat over het moderne leven. Over de leegte, het materialisme, de verveling. ,,Ik erger me aan klagers. Als ze ’t moeilijk hebben, wijzen ze naar anderen. Ik vind dat mensen verantwoordelijkheid moeten nemen voor hun eigen geluk.’’

De diepere laag is er voor de fijnproevers. De meeste kijkers vinden het al mooi genoeg dat ze een man zien die met grote overtuiging snedige grappen uitserveert. En die een uiterst dun gegeven kan uitbouwen tot een scène waarin het publiek niet meer bijkomt van het lachen.

,,Ik ben het meest tevreden over die sketch rond Coco Chanel Mademoiselle . Dat is gebaseerd op de keer dat ik parfum voor mijn vriendin kocht. De prijs was redelijk, al dacht ik een fractie van een seconde dat ik heel duur uit was.’’

In de versie die hij op het podium vertelt, kost het geurtje 175 euro. Waarop hij zegt: ‘Best duur’, terwijl hij zes keer met zijn geslachtsdeel op de toonbank slaat. Het vervolg is hilarisch, wanneer Arends onder het slaken van steeds absurdere grappen in wanhoop op de vloer belandt.

,,Zo’n emotioneel hoogtepunt heeft slechts één nadeel,’’ analyseert Arends. ,,Hoe moet je daarna verder? Dat zijn vragen waar ik nog mee worstel. Op dat vlak ben ik een groentje. Pas sinds een half jaar schrijf ik serieus.’’

Haast heeft Daniël Arends niet. In het voorjaar van 2007 komt hij bij de VARA op televisie. Hoewel de theaters veel belangstelling hebben, gaat zijn eerste volwaardige theatershow pas in januari 2008 in première.

Hij heeft de tijd. Getalenteerde artiesten zijn ‘zolang het nog kan’ bijna elke dag met hun hoofd op tv. Arends rijpt liever in alle rust. ,,Wat ik heb, moet ik beschermen. Ik wil niet alles weggeven. In mijn programma komen in elk geval verschillende liedjes.’’

Als performer leerde hij het vak bij de Comedytrain, het gezelschap comedians waartoe ook Raoul Heertje, Sanne Wallis de Vries, Najib Amhali, Theo Maassen en Dolf Jansen behoren of hebben behoord. Sinds drie jaar treedt hij zo’n vier keer per week op als stand-up-comedian, meestal in Toomler, de Amsterdamse thuisbasis van het gezelschap. Ook toerde hij met Jan Jaap van de Wal langs theaters.

Arends zoekt graag grenzen op. Hij maakt harde grappen over Turken, Marokkanen en joden. Spanningen tussen mensen vindt hij interessant. Wie ben je en wie zou je willen zijn? Dat zijn vragen die hem interesseren. Hij komt er mee weg. Wellicht vanwege zijn exotische uiterlijk. Daniël groeide weliswaar onbezorgd op in het even welvarende als lelieblanke Gooi, maar als baby werd hij geadopteerd. Die geschiedenis is een schot voor open doel.

Op het podium vertelt Arends waarom hij niet meewerkt aan Spoorloos, het populaire programma waarin adoptiekinderen op zoek gaan naar hun ‘roots’. ,,Ik zou dat mijn moeder niet aan willen doen. Ze slaan haar vast twee tanden uit de bek. Anders is ze niet zielig genoeg op televisie.’’

Buiten het podium roert Arends zijn roots amper aan. Het thema houdt hem niet meer zo bezig. Tot zijn oog aan het eind van het gesprek valt op het piepkleine koekje dat eerder bij de koffie is geserveerd. De cabaretier vraag beleefd of hij het mag oppeuzelen. ,,Ik heb altijd honger. Dat komt omdat ik uit Indonesië kom.’’
:: Meer info
Door:
Robbert - CabaretMagazine

Gepubliceerd op:
11-12-06 - 22:00

Bron: Algemeen Dagblad.


Alle rechten voorbehouden: © Copyrights Cabaretmagazine.nl 2003 - 2018
Disclaimer - Twitter - Facebook - Contact
customer service software technical support
Live Chat by Comm100