Murth Mossel (1970) is voornamelijk bekend van de muziekgroep Flinke Namen en als lid van het stand-upgezelschap Comedytrain. In 1e pers. enkelv. staat Mossel er echter alleen voor. En dat gaat hem zeker niet slecht af. Vanaf het begin van de show laat Mossel zien dat hij meer is dan een comedian waarvan er dertien in een dozijn gaan. Al snel wordt duidelijk dat hier een doorgewinterde comedian staat die meer dan gemiddeld van de wereld heeft gezien.  

Zijn jarenlange ervaring bij Comedytrain heeft hem dan ook zeker geen windeieren gelegd: grappen en thema’s worden continu in een razendsnel tempo afgewisseld. Zijn reis naar China, de menselijke evolutie, filerijden, en bizons, allemaal op wonderbaarlijke wijze aan elkaar gekoppeld. Hoe hij het doet, is een raadsel; maar dat neemt niet weg dat het uitstekend is uitgevoerd.

Om die reden vraagt Mossel dan ook meer van het publiek dan de meesten: een paar seconden niet opletten, resulteert in het niet begrijpen van de grappen die in het verlengde staan van juist die gemiste seconden.

Door middel van originele en goed uitgevoerde typetjes – een grotbewonerechtpaar, een emotionele vrouw met haar dagboek en zelfs zijn eigen penis – zorgt Mossel voor een gevarieerd scala aan grappen en grollen. En behalve zijn eigen spel laat hij ook zijn publiek aan het woord, tweemaal door middel van een quizachtig vragenspel. Het is duidelijk dat Mossel niet alleen maar zinnetjes en stukjes uit z’n hoofd kan leren: wanneer hij interactie heeft met het publiek is Mossel op z’n sterkst. 

Maar cabaret zou cabaret niet zijn zonder een moraliserende ondertoon. En ook daar is 1e pers. enkelv. van gediend. Mossel, sinds enkele weken de veertig gepasseerd, neemt het publiek mee naar tijden van vroeger. Maar spreken van een man te midden van zijn midlifecrisis kan men allerminst. In plaats van clichématig ernaar te verwijzen onder het mom van ‘vroeger was alles beter’, laat Mossel juist zien hoeveel van wat vroeger als ‘toekomst’ en ‘sciencefiction’ werd gezien, nu werkelijkheid is geworden. Hij neemt ons mee naar de jaren ’80 en ’90: zijn tijd op de middelbare school, Michael Jackson’s eerste uitvoering van de ‘moonwalk’ en natuurlijk Star Trek op de televisie. Mossel weet te refereren aan vroeger op een niet-nostalgische manier: vroeger is vroeger en dat zal altijd zo blijven.

Waar hij zich echter wel aan ergert is de vervreemding en individualisering van de huidige maatschappij: iedereen leeft binnen de muren van zijn eigen ik. Behalve in woorden, is dit ook terug te zien op het podium, waarop Mossel omgeven wordt door een kunststof muur, die hij ook meerdere malen gebruikt als achtergrond voor een grap.

1e pers. enkelv. is een aanrader voor iedereen die houdt van vlug en luchtig cabaret. Alhoewel Mossel zo nu en dan iets teveel doet denken aan (vriend en mede-cabaretier) Roue Verveer, drukt dat de pret niet. Sterker nog: fans van Verveer mogen Mossel zeker niet missen. Men zegt dat wijsheid met de jaren komt. En Murth Mossel is daar misschien wel het levende bewijs van.