Leden:



Wachtwoord vergeten?
Registreren
Actueel:
 
 
De Held
Soms wens ik dat ik een pistool op zak heb. Niet zo’n kleintje maar een afschrikwekkend dubbelloops handgeweer die nét niet in de binnenzak van mijn jas past. Met van die rode hagelpatronen waarmee je het been van je opponent binnen luttele seconden kan vergruizen. Het been, want je wil natuurlijk wel dat ze pijn hebben! Regelmatig denk ik na over de geweldige oneliner die ik dan zo spontaan mogelijk uit mijn strot duw op het moment dat ik mijn tweebenige rakker richt op het voorhoofd van een bleek weggetrokken belager.

Het is een donkere koude avond. Ik loop richting het NS-station van Hariksweg. Er waait een gure westenwind door mijn haar. Er zwalken wat dronkaards heen en weer maar verder is het stil. Niet echt iets om je druk over te maken. Ik loop verder en om een hoek staan drie mannen van middelbare leeftijd. Op het moment dat ik ze passeer keert een vrij forse man zich richting mij en schreeuwt: “Zal ik jou eens lekker in je bek schijten?!” Ik bedank hem voor het vriendelijke aanbod, loop verder, maar hoor nog net het hoongelach van de drie bezopen boeren.

Op dat moment sluit ik mijn ogen en zie ik mijzelf in slowmotion naar de handgreep van mijn dubbelloops rijken. Mijn jas zwaait sierlijk open en uit de holster trek ik mijn revolver… en richt. Ik neem een hijs van mijn sjekkie. De mannen staan als aan de grond genageld, ik blaas een sierlijke pluim rook uit, het is doodstil. Ik glimlach en zet een stap in de richting van het de drie. De schreeuwer staat nu recht tegenover me. Dit moment lijkt uren te duren. Een kraai kraait en vliegt op, een goederentrein raast voorbij, een blikje wordt door de wind voort geblazen. “Doe je broek maar uit dan!” De man weigert. Als waarschuwing schiet ik wat hagel door een achterliggend raam. Het schot klinkt tot in de wijde omtrek. Met knikkende knieën ontdoet de veertiger zich van zijn spijkerboek. Van angst sijpelen er vier kleuren ontlasting langs zijn Hema onderbroek naar beneden. “Te laat!” roep ik lachend. Ik keer mij om en vervolg mijn pad terwijl de drie mannen sidderend van angst wegrennen. Één met zijn broek nog op z’n enkels.

Ik open mijn ogen en zie dat de mannen een jong meisje lastigvallen. Ik kijk de andere kant op, want ik heb geen pistool.

Martijn van Hese
Bekijk archief
Alle rechten voorbehouden: © Copyrights Cabaretmagazine.nl 2003 - 2019
Disclaimer - Twitter - Facebook - Contact
customer service software technical support
Live Chat by Comm100